jabik

WACHTLAND

cover wachtland
achterplattekst:

Wat gebeurt er als je als fotograaf ’s nachts door de woeste leegten van een bouweiland wandelt? Om je heen doemen de vage contouren op van een stadswijk die nog moet komen: zandheuvels, steigers en dampend beton. Wat zoek je daar in die oorverdovende stilte? Dan ontmoet je een nachtwaker, de enige andere mens die hier ronddwaalt. Hij waakt, jij wacht. Op het klikje van de sluiter. Er ontspinnen zich gesprekken. Over de nacht en het bouwen, de stad en het land, hekken en sleutels. Totdat er iets gebeurt.

BIJ HET BAD

Er stond weinig wind. Bovenin suisde het een beetje. Maar dat was meer het geheel van snelwegen, sporen, het IJmeer en een aanslaande koelkast. Ik richtte de lens recht naar beneden waar speelgoed-bulldozers stonden en neuriede "Walking on the Moon" van The Police. Dat kwam niet omdat de bulldozers zo klein leken, zelfs niet zozeer van het maanlandschap waarop we uitzicht hadden. Nee, ik had de avond tevoren een concert van The Police bezocht.
"Bent u in popmuziek geinteresseerd?"vroeg ik. Het antwoord wist ik eigenlijk al.
"Nou. Ik zat op de Middelbare Landbouwschool toen op de radio in de kantine bekend werd gemaakt dat Elvis dood was. Ik wist niet eens wie het was."
"Dus u was ongeveer de enige in de westerse wereld die niet wist wie Elvis was?"
"Mijn broer zat naast me. Die wist het ook niet."

lees verder :.

ZOONTJE VAN MIJ EN VAN GOD

1.
De muur was koel, het koelste eigenlijk wat ik die dag gevoeld had. Mijn schoot was warm. De kinderbijbel lag erop. Gesloten, net gesloten.
"Geloof jij eigenlijk in God?", vroeg mijn zoontje van vijf en een half.
Hij lag naast me op zijn bed. Dit was de eerste keer dat hij me iets over God vroeg. Nu moest ik aan de bak, wist ik. Nu ja, over God... de vraag ging eigenlijk over mijzelf. Vragen over God zijn misschien zelfs nog gemakkelijker te beantwoorden.

lees verder :.

OVER DE DIJK

Weet u nog, die prachtige vrijdagmiddag, eind februari? Vanaf Schellingwoude was ik over de dijk naar Durgerdam gelopen. Links van me de stompe, dikke toren van Ransdorp. Rechts het IJmeer, ooit Zuiderzee. Aan het einde van het dorp werd de dijk hoger. Op de kop van de dijk stond een bankje. Ik ging even zitten en staarde over de natte velden. Het was nog iets te vroeg voor de weidevogels. Achter me zwaaiden de kranen van IJburg langzaam.

lees verder :.

WWW.WACHTLAND.NL

wachtland